تصحیح نژاد طیور مقاوم به استرس گرمایی

سئوالی که در اینجا مطرح می شود این می باشد که چگونه گله های تجاری رشد یافته در بخشها سرد و معتدل ، برای موقعیت پرورشی در تمام جهان و با حالت آب و هوایی مختلف ، مناسب می باشند؟ آیا این پرندگان، ماده ژنتیکی واجب برای تحمل این شرایط گوناگون را دارا هستند؟ آیـا می بضاعت و توان سـویه هایی با مقاومت حـرارتی بـالا رشد بخشید ؟ در این قسمت به آنالیز راهکارهای عملی برای تصحیح پرندگان مقاوم به حرارت می پردازیم ؛ اما پیش از وارد شدن به دعوا ، ذکر این نکته لازم است که رشد نژادهای مقاوم به استرس حرارتی به تنهایی به معنای رویش یک گله تجاری خوب نیست، در گله های تخمگذار ، صفات دیگر مثل ایجاد تخم مرغ ، بلوغ جنسی ، اندازه تخم مرغ ، کیفیت پوسته ، کیفیت مغز تخم مرغ ، مقاومت به بیماریها ، بـــاروری ، قابلیت هچ ، اندازه ی جثه و مصرف خوراک ( ضریب تبدیل ) هم بایست بهبود یافته و یا این که محافظت شوند . در گله های گوشتی نیز کیفیت و کمیت گوشت ، بافت گوشت و سرعت رویش را نیز بایست در حیث گرفت ، در غیر این چهره رویش این پرنده ها صرفه اقتصادی نخواهد داشت . 
در صورتی که صفت تحمل حرارتی ، به راه کلاسیک مقداری ژنهای مضاعف با اثرات کوچک بر این صفت به وراثت برسد می توان با وارد کردن این صفت در یک سری لاین اجداد آنگونه که در بیشتر گله های تجاری آمیزشهای دو ، سه یا چهار طرفه چهره می گیرد ، از هتروزیس ها استعمال نمود . به عنوان یک صفت پاره ای ، خوب تر و موثرتر هست که در سنین تحت تر تست های مقاومت به حرارت بعمل آمده و در سنین بالاتر ، طیوران مقاوم را انتخاب کرد . 
در آزمایشی برای نظارت میزان مقاومت در برابر استرسهای حرارتی ، مرغ سینا ( پرنده ی بومی صحرای سینا (Bedioum) ) را یار با تعدادی لگهورن سپید ، زیر موقعیت در اختیار گرفتن شده زمینه سنجش قرار دادند . با این که تعداد پرنده ها مسئله آزمایش فراوان نبود، مرغ ساکن سینا، در حرارتهای بالا ( بیش از ۴۴ جايگاه سانتیگراد ) ماندگاری بیشتری نسبت به لگهورن داشت . ولی لگهورن سفید ، به یاد صفت زادآوری بخش اعظم ، تخمگذاری مضاعف بیشتری در شرایط حرارتی یکسان نسبت به همنوع مستقر خویش داشت . 
در مطالعات بعدی مشخص و معلوم شدکه نتاج حاصل از آمیزش مرغ لگهورن با پرنده ی سینا ، مقدار تخمگذاری و درصد ماندگاری بیشتری داشتند . بااینجال اندازه تخمهای تولیدی کوچک بود : مهمترین فیض حاصل از این تحقیقات این بود که می بضاعت در برنامه های اصلاحی برای رویش نژادهای مقاوم به استرس حرارتی ، از پرنده ها مستقر به عبارتی مناطق به کارگیری کرد . 
با این که طیور بومی، پایین وضعیت جغرافیایی حوزه و با مدیر ساخت مناسب ، ایجاد بیشتری نسبت به موقعیت روستایی دارا هستند ، ولی تولید آنان در شرایط تجاری ، قابل مقایسه با گله های اصلاح نژاد گردیده نیست . اکثر محققین بر این باورند که بایست صفات پرندگان ساکن سازگاری یافته با آب و هوای منطقه را در برنامه های اصلاح و دو رگ گیری به عمل برد ، چرا که پرندگان مستقر فاقد صفات قابلیت و امکان ایجاد بالا هستند .( 
صفتی که در گله های تجاری تصحیح شده وجود دارد ) تفاوتهای 
نژادی در مقاومت به استرس حرارتی از ده سال ۱۹۳۰ به بعد از آن مطالعات فراوانی بر روی اختلافهای نژادی در مورد مقاومت به استرس حرارتی فیس گرفته می باشد . 
لگهورن سفید (White leghorn) نسبت به نژادهای سنگین وزن خیس مانند رد آیلندرد (Rod Island Red) ، پلیموت راک خال خالی (BPR) و پلیموت راک سپید (WPR) تحمل بیشتری نسبت به حرارتهای فراتر داراست ./ وراثت پذیری صفت پایداری در استرس حرارتی بالا بوده و از ۴۵/۰-۳۰/۰ مختلف می باشد . 
ژنهای 
ماژور موثر در مقاومت گرمایی طیور ژنهای زیادی می باشند که بر مقاومت گرمایی طیوران اثر گذار می باشند . بعضا ژنها مانند ژن غالب" گردن لخت "(Naked neck (Na)) با کاهش مقدار پوشش مالامال ، مستقیما بر این صفت تاثیر گذارند در حالیکه ژنهای دیگر مثل ژن مغلوب وابسته به متاع "کوتولگی " (Dwarfism (dw)) با کاهش جثه و در نتیجه کاهش برون روستا متابولیکی تن ، برای این صفت تأثیر گذارند . 
در اینجا بعضا ژنهای اصلی و بالقوه را که در مقاومت طیوران در برابر موقعیت حرارتی موثرند ذکر میکنیم که : الف) 
ژن "گردن لختی" (Na): ژن اتوزومی با غلبه ناقص هر یک سری این ژن گردن لختی موفق بی نقص نمی باشد ، از ظــاهر پرنده (فنوتیپ) براحتی قابل تشخیص میباشد . پوشش پر در هموزیگوت (NaNa) چهل درصد و در هتروزیگوت (Nana) سی درصد کمتر می باشد . قسمتهای سر و گردن به استثنای دور و اطراف تاج ، قسمت قدامی ستون مهره ها و دو منطقه در طرفین شانه ها برهنه و سوای لبریز می باشند . به طور خلاصه طیور گوشتی حمل کننده ژن (Na) که در نواحی گرمسیری ( با متوسط دمای بیش از ۳۰ درجه ) معاش می کنند ، دارای جثه ی بزرگتر ، ضریب تبدیل بهتر ، تا حدودی گوشت عمده ، ماندگاری اکثر در دماهای فراتر و کانیبالیسم زیر تر می باشند . هموزیگوتها در وزن تن و ضریب تبدیل ، نسبت به هتروزیگوتها برتری دارند . 
در گله های مرغ مادر تست گردیده در نـواحی گرمسیری ، ژن (Na) علاوه بر افزایش مقاومت به حرارت، سبب ارتقا ایجاد تخم ، ضریب تبدیل بهتر، بلوغ جنسی زودتر ، تخمهای بزرگتر با شکافها و تلفات کمتر در مقایسه با پرنده ها ژنوتیپ (nana) می شود . 
در برابر این مزایا ، تلفات جنینی ( قابلیت هچ کمتر )- بخصوص در پرنده ها هموزیگوت (NaNa) ممکن می باشد افزایش یابد . در زمینه هر گونه به کارگیری تجاری از این ژن می بایست ضررهای حاصل را در برابر اثرات مثبت ژن بالانس نمود . یک رویه حل ممـکن در ایـن قضیه ، گزینش افـراد با امکان هـچ بالا در گلـه های دارنده ژن (Na) می باشد . 
۲) 
ژن مالامال فرفری (Frizzle): یک ژن اتوزومی با غلبه ناقص ژن (F) منجر پیچش و پرورش پرها به صورت دورانی در سطح تن می شود در هموزیگوتها ، شدت پیچش پرها بخش اعظم میباشد و مرحله صافی در پرها وجود ندارد . در هتروزیگوتها چنین شدت پیچش وجود ندارد . 
در موضوع ژن F و اثر آن در مقاومت پرندگان نسبت به استرس حرارتی اطلاعات مقداری جان دار می باشد . با اینحال شواهدی وجود دارد که اثبات می نماید وجود این ژن درگله هایی که در شرایط گرم و مرطوب رویش می یابند اثر گذار می باشد . این ژن منجر کاهش خاصیت عایق پرها ( کاهش وزن مالامال ) ، باعث تهویه بهتر در تراز بدن و در نتیجه تابش حرارتی خوبتر از تراز تن می شود . 
هارن کیسو در سال ۱۹۸۸ توانست با بک کراسهای پی در پی ژن F را وارد لاین دو منظوره تخمگذار قهوه ای نماید . نرهای هتروزیگوس (Ff) این لاین پدری ، با ماده های یک لاین پر ساخت ( با ژنوتیپ ff ) آمیزش داده شدند . نتایج حاصل در دو شرایط آب و هوایی متفاوت ، یکی با دمای ۲۰-۱۸ مرتبه سانتیگراد و دیگری بیش از ۳۲ رتبه نگهداری گردیده و ساخت آنان زمینه تست قرار گرفت . 
در محفظه گرمتر ، پرنده ها حامل ژن F ، در طی عصر تولید ۳۶۴ روزه ، به طور میانگین ، ۲۴ عدد تخم بخش اعظم نسبت به پرندگان هموزیگوس مغلوب تولید می کردند ، در حالیکه در محفظه سردتر ، این طیوران به طور متوسط سه تخم عمده ایجاد می کردند . علاوه بر این ژن F به طور مطلوبی بر روی وزن تخم مرغ ، ضریب تبدیل و ماندگاری در دمای بیش از ۳۰ سکو مؤثر می باشد . علاوه بر این ژن (F) هتروزیگوت ، سبب ساز کاهش ۴۰ درصدی وزن لبریز به هنگام کشتار می شود . 
۳) 
ژن"کوتولگی" (Dwarfism): یک ژن اتوزومی با غلبه ناقص مهم ترین اثر ژن کوتولگی این می باشد که باعث کاهش ۳۴ درصدی وزن بدن در نرها و ۳۲-۲۶ درصد در ماده های هموزیگوت می شود . 
گزارشاتی مبنی بر مزایای مرغهای ریز جثه (dwdw) بر مرغهای عادی (DW W) در حالت گرم جان دار می باشد . به کار گیری از این ژن در پدر و مادر ماده مرغان گوشتی ( بخصوص در اروپا ) صرفه دارای اهمیت در مصرف طعام و هزینه های نگهداری به یار داشته میباشد . 
کاهش نسبتا قلیل رویش خروسهای گوشتی هتروزیگوت (Dw dw) حاصل از تلاقی نر (Dw Dw) * ماده (dww) با هزینه های ناچیز رشد مرغ مادر گوشتی جبران پذیر می باشد . 
۴) 
پــر در آوری آهستــه (K) ژن غـالــب وابسته به جنس : از این ژن به نحو گسترده ای در گزینش جنسیت سویه ها و نژادهای متعدد به کارگیری می شود پرهای نخستین و ثانویه طیوران مغلوب (kw or kk) در پایین بالها بخوبی رشد می کنند، در حالیکه در جوجه های برنده (Kk , Kw) چنین نیست . در این محرمانه دو آلل دیگر نیز وجود دارا هستند که هر دو نسبت به ژنوتیپ وحشی (k) پیروز می باشند البته استفاده تجاری ندارند . 
عـلاوه 
بر این از ســـایـر مزایای ژن (K) می توان به مــوارد پایین اشاره کرد : ۱) 
کاهش احتیاجات پروتئینی ۲) 
کاهش ذخیره چربی در زمان جوانی ۳) افزایش دفع حرارتی در طی پرورش نخستین که همه موردها فوق می توانند بر ارتقا مقاومت حیوان در برابر استرسهای حرارتی ، موثر باشند . 

ژنهـای دیگر ژنهای فراوانی وجود دارا هستند که می توانند به طیور برای مقاومت در برابر استرسهای گرمایی یاری نمایند . 
- 
ژن مغلوب پر ابریشمی (h): می تواند با تاثیر بر مرحله پرهای حیوان، بازتاب حرارتی و دفع حرارت از مرحله بدن حیوان را ارتقا دهد . 
- 
ژن غالب تاج نخودی (P) با کاهش اندازه ی پا، کاهش مقدار ی تاج و همچنین تولید تغییراتی در ساختار پوست حیوان ، به مقاومت حیوان برابر حالت تنش زای حرارتی امداد بسیار می نماید . 
- 
لوکوس یکسری آللی مغلوب وابسته به مال پوست رنگی (id) بر رفلکس حرارتی از سطح پوست و پوشش حیوان موءثر می باشد با اینحال تابه امروز پژوهش ها دور از شوخی درزمینه استعمال از این ژنها در سطح گله های تجاری چهره نگرفته می باشد .